maandag 23 januari 2017

Ruige rijp bij Lentevreugd

Woensdag 18 januari 2017......ik werd wakker, keek naar buiten en zag alle bomen helemaal wit van de rijp. Wat baalde ik enorm dat ik moest werken en ook absoluut geen vrij kon krijgen. Voor de zekerheid toch maar mijn kleine camera in mijn tas gedaan, je weet maar nooit.








Gelukkig,  na mijn taken die echt af moesten, kon ik toch een paar uurtjes eerder weg, dus om twee uur stapte ik op de fiets naar het gebiedje Lentevreugd, bij Wassenaar. Ik hoopte dat het nog even wit zou blijven om dan de konikspaarden en Schotse Hooglanders in het winterse landschap te fotograferen.







Ruige rijp ontstaat wanneer de temperatuur een aantal graden beneden het vriespunt is en de luchtvochtigheid zeer hoog (mist). Deze combinatie zorgt voor het afzetten van de vochtdeeltjes (mist) tegen de bomen, planten, gras , hekwerk , alles eigenlijk. Door de wind ontstaan de naaldvormige ijskristallen die zorgen voor dat sprookjesachtige witte landschap. Het komt niet vaak voor, ik fotografeerde het eerder in 2007 en in 2009 en in mindere mate was het er in 2012.
















Lentevreugd, met de bekende bomen midden in het landschap, en inderdaad......het was niet helemaal wit meer. Snel op zoek naar de grazers.








Onderweg nog wel even proberen de rijp vast te leggen, dat viel niet mee met een cameraatje die alleen een stand Automatisch heeft, niks diafragma voorkeur, niks scherpte diepte, gewoon kiekjes maken dus.







Het zag er bij de bevroren plas toch wel winters uit.









Een jonge Schotse Hooglander, al voorzien van vervelende gele oorbellen.  Het witte landschap verdween langzaam onder zijn (en mijn)voeten.









Een andere hooglander stond in het groen, maar ik zag de omgeving en achtergrond nog wel in de rijp, snel een paar foto's gemaakt waarvan ik deze toch wel heel geslaagd vind.








Ik kwam net aan op het moment dat de dieren bijgevoerd werden,ze kwamen dus allemaal bij elkaar op de voerderplek, en zo heb ik dan een hooglander en een konikspaard samen.







De voeder plek is niet echt de mooiste plek van het gebied, maar ik wilde toch ook de konikspaarden nog even vastleggen. 







En dan toch maar proberen met de automaat stand de rijp vast te leggen. Meer dan dit kon ik er niet van maken helaas....







Deze vorm van rijp komt heel zelden voor , na 2012 heb ik het niet meer gezien. Ik hoop echt dat we het deze winter nog een keer krijgen, en anders wellicht weer een paar jaar wachten...







Een uurtje later was ik weer bij de uitgang en stapte op mijn fiets voor de 13 kilometer terug naar huis....





Onderweg naar huis nog even wat fotostops gemaakt, want ja.....morgen is alles weer weg...






Mooie wolken boven de berijpte bomen groep.





Ruige rijp aan het prikkeldraad.
Van mij mag deze winter nog even zo doorgaan. 












Koude nachten, mist en overdag ook rond het vriespunt, wie weet mogen we dit dan nog een keer meemaken deze winter, en dan liefst op een dag dat ik niet hoef te werken.


woensdag 18 januari 2017

Dagje Zandvoort

Winter in Nederland, maar helaas vooral in het oosten en zuiden van het land. Niks witte wereld hier aan de westkust.......








Terwijl de zon opkomt zien we toch wel wat donkere wolken, zou daar nog een sneeuwbuitje uitkomen?










Ochtend gloren



Silhouet van een damhert mannetje  net na zonsopkomst.





Daar komt een buitje aan......
Gelukkig, deze waaide over en daarna bleef het droog.


We wandelden over het fietspad langs de zeereep en zagen nog twee vossen weg schieten, dit is toch wel een heel ander stukje AWD. Ter hoogte van de ingang bij de Duizendmeterweg was het tijd voor een pauze (hapje, drankje). We konden hier niet de AWD in omdat ze daar nog steeds met werkzaamheden bezig zijn, waardoor de Duizendmeterweg is afgesloten. Verder viel het allemaal toch wat tegen, dit is niet het mooiste stukje AWD.





Daarom besloten we het strand op te gaan. Na de storm van vrijdag hoopte ik op veel schelpen en zeesterren en.....veel vogels.






Een berg zeesterren en scheermesjes






En weer een dreigende lucht







 Er was met al die zeesterren en schelpen (met inhoud) genoeg voedsel voor de kustvogels, maar gek genoeg lieten die zich nauwelijks zien. Hadden ze een dag eerder al hun buikjes rond gegeten?
Ze zaten vooral op een verder gelegen zandbank.





En deze kokmeeuw kwam nog wel even in de branding langs wandelen.




En ik liet de vogels los,  mijn gewenste drieteenstrandlopertjes waren nergens te bekennen. Dan maar even wat spelen met de schelpjes.













En een zeester fotograferen op het strand, valt nog niet mee. Gelukkig heb ik kantelbaar scherm en kan ik best lang op mijn hurken zitten met de camera heel laag voor me, bijna op de grond. Zo kreeg ik het mooie lage standpunt en de zachte kleuren....




Met deze zeesterfoto ben ik dan ook heel tevreden.










En ik eindig ook weer bij de damherten, want na de heerlijke uitwaai ochtend op het strand, sloten wij ons om twaalf uur aan bij de actie tegen het afschot van de damherten in de AWD.


Meer over de actie en de achtergrond hiervan kun je hier lezen.


Wat was het heerlijk om weer eens op het strand te fotograferen, dat wil ik toch echt vaker gaan doen.