maandag 16 oktober 2017

Midweekje Eifel, omgeving Kronenburg

Zoals ieder jaar gaan Jeroen en ik begin oktober nog lekker een weekendje of midweekje weg. Dit keer was het een midweekje Kronenburg, midden in de Eifel. Ik hoopte op herfstkleuren en mistige ochtenden met daarna de zonneharpen van de doorkomende zon in het bos.
Maar helaas, de natuur laat zich niet dwingen en het weer laat zich niet sturen en zo hadden wij een paar dagen met veel wind en 1 totaal verregende dag.


Dinsdag, een dag met af en toe een regenbuitje en wat schaarse opklaringen. We combineerden een aantal wandelingen tot een rondwandeling van zo'n 14 kilometer. Hier een zicht op het oude stadje Kronenburg en de herfstkleuren.




De routes zijn goed aangegeven, hier wandelden we nog de KB10, waar we wat verderop overstapten op de KB9.




Na de regenbui...




en vlak voor de regenbui....




herfstkleuren beginnen te komen...




Er stonden veel vliegenzwammen maar vaak goed bedekt door gras en ook op donkere plekken. Het was zwaar bewolkt en in het bos was fotograferen al helemaal niet te doen, deze stond net buiten het bos. Veel tijd besteedde ik nu niet aan de paddenstoelen, we waren immers aan het wandelen, en als ik eenmaal plat ga voor de zwammen, moet Jeroen erg lang wachten. En dat was bij 10 graden en een frisse bries geen pretje...dus we liepen lekker door...





Nou ja, ik kan het natuurlijk niet laten paddenstoelen te fotograferen als ik ze op een redelijk mooi plekje zie.





Aan het einde van de rondwandeling, een mooi zicht op Kronenburg. Helaas was er geen zon op dat moment, dus de herfstkleuren komen niet helemaal goed uit de verf.



Op het dak van een boerderij zat een witte kwikstaart. Verder hebben we heel weinig vogels gezien, waarschijnlijk vanwege de wind. Ook wild zagen we deze keer niet, wel sporen van herten en zwijnen.



Terug in het bungalow park kwam het zonnetje toch even door, dus besloot ik nog even alleen met mijn camera naar buiten te gaan en naar het oude stadje te lopen. 



Uitzicht vanaf de burcht



En de andere kant



Doorkijkje.

Vlak na deze foto kwam er alweer een bui aan, en besloot ik terug te gaan naar het huisje.
De woensdag zou een droge dag worden, maar wel weer bewolkt.



Koeien met in de achtergrond de herfstkleuren.



uitzicht op de omgeving, we zouden later die dag over de heuvel rug aan de overkant terug lopen naar Kronenburg, een lange mooie wandeling van ongeveer 16 kilometer.



Nieuwsgierige paarden. Als ik dieren zie moet ik even stoppen, even een aai geven en foto's maken. en zo'n landschap met deze dieren op de voorgrond spreekt mij toch meer aan dan alleen een landschap.






Dus ook bij deze koe moest ik even stoppen...





bijna terug in Kronenburg. Een dag later wandelden we naar het plaatsje Berk om daarvandaan nog een wandeling te maken. Helaas ging het zo hard regenen en waaien dat we halverwege de wandeling een doorsteek hadden gemaakt naar Kronenburg terug. De hele wandeling zal dan moeten wachten tot een volgende keer, want de omgeving daar is zo mooi....daar willen we echt nog een keer terug.



Nog van dinsdagmiddag toen er even wat zon was....




autumn colors

We genoten van de twee dagen dat we heerlijk erop uit konden en tijdens de wandeling amper andere mensen tegen kwamen. Wat een rust, wat een mooie omgeving. Het was prachtig met de herfstkleuren, die schoonheid kan ik niet overbrengen in de foto's maar wij hebben beiden een paar keer stilgestaan tijdens de wandeling en in stilte genoten van het moois om ons heen. Zeker voor herhaling vatbaar, en dan hopelijk en keer met mooi weer.

maandag 9 oktober 2017

IJmuiden aan Zee ; september 2017

Deze blog had eigenlijk de titel Zuidpier IJmuiden moeten krijgen, maar omdat het op de pier zo ontzettend tegenviel met de vogels en bijna alle foto's vanaf het strand gemaakt zijn, heb ik de titel hier maar op aangepast.


Donderdag 28 september zou een rustige dag met weinig wind worden en alleen 's morgens wat regen. Ik was aan het einde van de ochtend op het ruime strand van IJmuiden en zag in de verte een klein groepje strandlopers. Verder waren er vooral veel meeuwen, en......helemaal geen andere mensen.



Een groepje rustende strandlopers, drieteen strandlopers en twee bonte strandlopers. Langzaam ben ik dichterbij gekropen en kon tot zo'n 5 meter naderen. Dat is het voordeel van alleen op het strand zijn, geen honden die de boel verstoren, geen wandelaars, geen andere fotografen. Als ik toch de boel zou verjagen, dan had ik alleen mijzelf ermee en hoefde ik geen andere fotograaf boos te maken door mijn actie.......




Maar de vogels bleven rustig in mijn nabijheid, door het opkomende tij kwamen ze zelfs wat in beweging.





De drieteenstrandlopers waren vrij rustig, geen rennende vogeltjes maar rustig fouragerend in het lage water.




De lichtomstandigheden waren niet best, het was zwaar bewolkt en erg donker, ik heb aardig moeten overbelichten om geen blauwe vogels te krijgen.... en ja, gebrek aan licht betekent ook geen lichtje in het oogje....





Soms werd het even ietsje lichter. Dit vogeltje kwam heel dichtbij.....





In de branding




De oogjes vallen dicht, net nu er even een waterig zonnetje doorkwam



En er werd weer gerust,





Heerlijk om ze van zo dichtbij te zien, en zo op hun gemak...





Het water kwam opzetten en de vogels kwamen weer in beweging, ik moest zelf ook opletten om geen natte voeten te krijgen, of natte camera die ik zo laag mogelijk voor mij hield.



Bonte strandloper aan de wandel




Rustende bonte strandloper

Toen viel mijn oog op een klein scharrelend vogeltje, wat verder op. Door de kijker zag ik dat het de zilverplevier was, die hier al een tijdje zat. Langzaam liep ik zijn kant op en net zoals bij de strandlopertjes naderde ik laag bij de grond heel rustig en langzaam. Zolang de vogel zijn ding bleef doen was het goed, als hij alert werd, bleef ik stil, tot de vogel weer doorging met scharrelen.




Wat een geluk dat ik deze mooie vogel zo goed kon fotograferen.

Hieronder een selectie van de vele foto's die ik maakte.
















Nadat ik heel veel foto's van dit zilverpleviertje had gemaakt, wandelde ik de pier op....daar is ook vaak veel te zien. Maar deze keer helemaal niet, geen vissers , bijna geen vogels en ik zag ook nauwelijks andere fotografen, dat is ook wel eens anders...

zelfs de steenlopers lieten het afweten . 


Ze zaten allemaal beneden op de rotsen, en omlaag fotograferen vind ik niet mooi, dit was de enige die ietsje gunstiger zat, geen topfoto maar toch....de steenloper hoort gewoon erbij als je een blogje over de vogels bij IJmuiden maakt.






Dankzij de vogels op het strand werd het toch een geslaagd fotodagje, al had ik ook graag de grote sternen en de rosse grutto's vast willen leggen. Deze vogels zag ik ook maar de grutto's gingen er vandoor nog voordat ik mijn camera had gepakt en de sternen waren zo schuw, die vlogen ook snel weg.










Maar wie weet zijn de omstandigheden in oktober nog een keer gunstig, en dan misschien toch met een wind uit Zuid-west, want ik denk toch dat er met een wind uit het oosten minder vogels zijn.

zondag 1 oktober 2017

Edelhertenbronst op de Hoge Veluwe

Ieder jaar wil ik er een keer bij zijn....de edelhertenbronst op de Veluwe. Ook al wordt het ieder jaar drukker, en ook al is het een beetje en circus met zo'n 300 fotografen op een rij, zodra de herten zich laten zien vergeet ik alles om mij heen en heb ik alleen oog voor datgene wat voor mij op de Wildbaan gebeurd.


Eerder in september gooide de regen tot twee keer toe roet in het eten maar 21 september kon ik dan toch de bronst beleven. Samen met Conny kwamen genoot ik van de stoere herten.

De edelhertmannen waren al luid aan het burlen en probeerden indruk te maken op de hindes. Deze hinde lijkt wat onderdanig, maar ze liep hem gewoon voorbij..



Nog wat beduusd door deze afwijzing loopt hij nog maar een rondje, maar waar zijn nu toch al die vrouwtjes gebleven?




De hindes kijken vanaf een afstandje naar meneer de uitslover




 De dames waren het niet eens met elkaar, maar het bleef bij dreigen. Soms gaan ze op de achterpoten en slaan ze elkaar met hun voorpoten. Lepelen wordt dat genoemd.




groepje hindes op de Wildbaan, waar de achtergrond nog redelijk is....




Landschapje, de andere kant van De Pollen, we probeerden een wandeling die op het kaartje stond, maar konden nergens een markering vinden. Dus dan maar zelf een rondje om het stuifzand gebiedje gemaakt.



Er fladderden op deze zonnige dag best nog veel vlinders, deze atalanta nam plaats op de heidestruik, die nog mooi paars was.




De Pollen, ik heb er eerder mooiere foto's gemaakt, maar dit keer liepen er her en der wat mensen in beeld.



mestkevertje, ik blijf ze leuk vinden om te fotograferen, maar ze zitten nooit stil.



Op 22 september ging ik alweer naar de Veluwe, dit keer met Henk en Cees,
waar we s'morgens in het bos de paddenstoelen opzochten, er stond van alles..


Veel paddenstoelen, maar geen topfoto's omdat het erg donker was in het bos, en zonder rijstzak met sluitertijden van 1/30e is het niet te doen om mooie scherpe foto's te maken, het grootste deel van de foto's verdween in de prullenbak
Daarom een impressie via deze collage met   oa  elfenbankje, mycena, koraalzwammetjes, porseleinzwam, oortjeszwam, parelstuifzwam, aardappelbovist.




En ook op de Veluwe is een vosje dat niet schuw is en zich leuk liet fotograferen.




spinnen zijn er volop, deze kruisspin zat mooi in een heidestruik




En het spel van een dag eerder herhaalt zich deze dag..




Maar deze keer is er een rivaal in de buurt.....




Het grootste hert gaat ernaar toe en.......



het komt tot een gevecht



De rivaal schud nog even "Nee, dit is het niet".....en druipt af....



Terwijl de winnaar even trots met zijn neus omhoog een rondje loopt, rechts achter zie je nog net de verliezer het veld verlaten.



Deze stoere man heeft dan wel gewonnen, de hindes lijken nog weinig interesse te hebben.

 Nadeel van de wildbaan is de achtergrond..De mensen die ook wel eens daar geweest zijn weten wat ik bedoel. Wat een takken bende,  valt niet mooi te fotograferen, zeker als de herten wat verder achterin blijven dan is de achtergrond van bomen en vooral takken te nadrukkelijk aanwezig. Als je dan iet oplet heeft een hert ineens een paar extra geweien.



jong hertje midden in het heide veldje



Maar soms gaan ze op een mooiere plek staan, en helemaal leuk als ze nog eens luid gaan staan burlen.



Het tweede veldje is fotogenieker, alleen dit jaar had ik op beide dagen de pech dat de herten ver achterin bleven, dus ook vanaf dit veld geen geweldige foto's, al is de beleving toch altijd wel heel bijzonder.



Onderweg naar het Reemsterveld voor het slotoffensief, nog even stilstaan bij De Pollen voor de bijna zonsondergang. We bleven er niet op wachten, want die zonsondergang zouden we bij het Reemsterveld willen meemaken.....






Het was nog bewolkt en er kwam wat mist opzetten, zou de zonsondergang als een nachtkaars uitgaan?














Het klaarde op, de zon kwam tevoorschijn en de lucht kleurde roze, mede door de hoge luchtvochtigheid.




En dan zijn dit toch de plaatjes waar je op hoopt, de herten op een heuvel met daarachter de roze lucht van de ondergaande zon.




En zo eindigde de tweede geweldige dag op de Veluwe.

Het was drukker dan andere jaren op zowel de Wildbaan als het Reemsterveld, waardoor ik wel wat twijfels heb of ik dit volgend jaar weer doe, misschien wat vroeger, maar dan is de bronst nog niet zo bezig als we nu hebben meegemaakt. Of een andere locatie...
Maar als ik dan terugdenk aan de momenten dat ik stond te fotograferen en de drukte om mij heen helemaal was vergeten, dan denk ik....acht waarom volgend jaar niet nog een keer....